تبليغاتX
فراموشي‌ها

فراموشي‌ها

 



زندانی را ،

          ممکن است همه فراموش کنند

اما زندانبان،

                   نه.

همه مرا فراموش میکنند

                             میتوانند.

اما تو مرا،

                 نه.

     

+ نوشته شده در  جمعه دهم خرداد 1387ساعت 11:44  توسط نعمت محمودي  | 

بیا و دهان بر پستان تنهاییم بگذار

و تمام خستگی هایم را بمک

میخواهم آرام بگیرم

حلالت،

بیشتر از شیر مادر.

+ نوشته شده در  سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387ساعت 14:53  توسط نعمت محمودي  | 

 

من فقط دستانم را می خواهم

که به گور ببرم

– از مچ – 

که با آنها خودم راکشته اند

– خودم را نوشته اند –

 

وصیت می کنم :

 

دستانم را

            – از مچ –

                        قطع کنند

و در گور

 به پشت بخوابانند

      – رو به دعا –

و در گوششان –  به نجوا –

                    سرخ –  

بخوانند :

 

اشهد ان لا شهید الا شما

اشهد ان لا شهید الا شما

اشهد ان لا شهید الا شما

+ نوشته شده در  شنبه هفتم اردیبهشت 1387ساعت 20:36  توسط نعمت محمودي  | 

از نفسهایم بوی خاک می آید

و تنم بوی گند رطوبت میدهد

و از سرو رویم گنداب میچکد

پاهایم دو ستون مضحک بی بنیه اند

و دستانم چونان دو شاخه خشکیده بر درختی

و سری ،که سردرد تمام سرها را درخود دارد

ولی با اینهمه، قلبم هنوز

بسان کودکی سربراه، دارد راه خود را میرود

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم فروردین 1387ساعت 15:4  توسط نعمت محمودي  | 

بر سردر تمام قبرها گریسته ام

چنان مادر مرده ای

                       در سوگ مادر

به حرمت تمام زندگان این زمان

که زندگانیشان را 

                       بر صورت این دنیا تف کردند

و دنیا،

      چیزی جز یک سیلی سرد سنگین

                     در گوششان زمزمه نکرد. 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم اسفند 1386ساعت 23:47  توسط نعمت محمودي  | 

دنیا که ملک پدریتان نیست

کمتر از سگ برآن برینیدو

بوی تعفنتان

        شامه سگان را هم بیازارد

حرمت برای خودتان که نه،

                            ندارید شما،حرمت

اگر داشتیید...........استغفرالله

دنیا ملک پدریتان است.

اگر نیست؟

چرا بوی تعفن دنیا و

                              گور پدرتان یکی است؟

 

+ نوشته شده در  جمعه سوم اسفند 1386ساعت 22:14  توسط نعمت محمودي  | 

زبانم را هم اگر از بیخ ببرید

             باز میگویمتان

                چقدر دوستتان ندارم

دلم که هنوز سر جای خودش است

تنفرم ازشما مادر زادیست

                         مثل خال روی گونه چپم

فوشم دهید

شما که بغلتان را جز از برای روسپیان نگشودید

                لعنت برشما                 

دهان که میگشایید

زهر هزاران ساله را درونم میریزید

           لعنت برشما

مژه که بر هم مینهید

خواب هزاران  انسان را برهم میزنید

      لعنت بر شما

اگر زبانم را از بیخ نبرید

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و دوم بهمن 1386ساعت 0:10  توسط نعمت محمودي  | 

من آن شعری را دوست دارم

که هیج قنداق و

                        مرز و

                                مکانی،

روئاهایش را آرام نکند.

ودرد هایش هیچوقت تسکین نیابند

+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم بهمن 1386ساعت 23:6  توسط نعمت محمودي  | 

با دهانی سردتر از دهان مردگان

                     هم کلام میشویم

و گوش، تنها زائده ای است بر سر

آنچه بر زبان جاری میشود

جز آن است که بردل.

وآنچه در دل میگذرد،

انعکاس نفرینی است که سالهاست،

دهلیز به دهلیز قلبم را

چون دیوانه ای فریاد میکشد

                          

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهارم بهمن 1386ساعت 10:41  توسط نعمت محمودي  | 

دست به درون زمان میبرم

هر آنچه

دقیقه و ساعت و عقربه است را

                                    عقب می کشم

تمام اعداد سال و ماه را

درهم میریزم

واز تمام دوران زندگیم

جز کودکیم را باقی نمیگذارم

سراغ آینه که میروم

 چقدر پیر شده ام!

+ نوشته شده در  دوشنبه یکم بهمن 1386ساعت 1:33  توسط نعمت محمودي  |