تبليغاتX
فراموشي‌ها

فراموشي‌ها

 



زخمی چرکین در سرم و

خونابه ای که از آن میچکد:

                                                                                          باز این زخم چرکین سر باز کرده است

و

مگر هنوز

نه!

آیا هنوز تو را دوست دارم؟

مگر هنوز

نه!

آیا؟نه!مگرهنوز خونابه میچکد از این زخم؟

دوستت نه ندارم هنوز آیا؟

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و دوم مهر 1388ساعت 19:9  توسط نعمت محمودي  | 

تنهاییم قفلی بود

              خدا هم هرچه تقلا کرد

                                نتوانست آن را بشکند!

 

 

ترجمه شده از دره پروانه ها اثر شیرکو بی که س                             

+ نوشته شده در  شنبه بیست و هفتم مهر 1387ساعت 20:22  توسط نعمت محمودي  | 

چوب حراج به مالت زده ای!

نیمکت پارک شریعتی را چه کسی از تو خرید؟

روسری آبی چهار گوشت را چند بردند؟

راستی مرا چند فروختی؟

۲

روی برفها

            جا پای کسی کنار پاهایت راه میرود

کفشهای من که این اندازه نیستند!

+ نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم مرداد 1387ساعت 0:46  توسط نعمت محمودي  | 

من راه را عوضی رفتم

یا عوضی راه رفتم

وجایی که راه پیچید من نپیچیدم

و افتادم در راهی که با من راه نیامد

نه من راه را رفتم ونه راه مرا.

من راه گم کردم و راه من

من بلد بودم راه من را نه.

 

+ نوشته شده در  جمعه چهاردهم تیر 1387ساعت 21:27  توسط نعمت محمودي  | 

زندانی را ،

          ممکن است همه فراموش کنند

اما زندانبان،

                   نه.

همه مرا فراموش میکنند

                             میتوانند.

اما تو مرا،

                 نه.

     

+ نوشته شده در  جمعه دهم خرداد 1387ساعت 11:44  توسط نعمت محمودي  | 

بیا و دهان بر پستان تنهاییم بگذار

و تمام خستگی هایم را بمک

میخواهم آرام بگیرم

حلالت،

بیشتر از شیر مادر.

+ نوشته شده در  سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387ساعت 14:53  توسط نعمت محمودي  | 

 

من فقط دستانم را می خواهم

که به گور ببرم

– از مچ – 

که با آنها خودم راکشته اند

– خودم را نوشته اند –

 

وصیت می کنم :

 

دستانم را

            – از مچ –

                        قطع کنند

و در گور

 به پشت بخوابانند

      – رو به دعا –

و در گوششان –  به نجوا –

                    سرخ –  

بخوانند :

 

اشهد ان لا شهید الا شما

اشهد ان لا شهید الا شما

اشهد ان لا شهید الا شما

+ نوشته شده در  شنبه هفتم اردیبهشت 1387ساعت 20:36  توسط نعمت محمودي  | 

از نفسهایم بوی خاک می آید

و تنم بوی گند رطوبت میدهد

و از سرو رویم گنداب میچکد

پاهایم دو ستون مضحک بی بنیه اند

و دستانم چونان دو شاخه خشکیده بر درختی

و سری ،که سردرد تمام سرها را درخود دارد

ولی با اینهمه، قلبم هنوز

بسان کودکی سربراه، دارد راه خود را میرود

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم فروردین 1387ساعت 15:4  توسط نعمت محمودي  | 

بر سردر تمام قبرها گریسته ام

چنان مادر مرده ای

                       در سوگ مادر

به حرمت تمام زندگان این زمان

که زندگانیشان را 

                       بر صورت این دنیا تف کردند

و دنیا،

      چیزی جز یک سیلی سرد سنگین

                     در گوششان زمزمه نکرد. 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم اسفند 1386ساعت 23:47  توسط نعمت محمودي  | 

دنیا که ملک پدریتان نیست

کمتر از سگ برآن برینیدو

بوی تعفنتان

        شامه سگان را هم بیازارد

حرمت برای خودتان که نه،

                            ندارید شما،حرمت

اگر داشتیید...........استغفرالله

دنیا ملک پدریتان است.

اگر نیست؟

چرا بوی تعفن دنیا و

                              گور پدرتان یکی است؟

 

+ نوشته شده در  جمعه سوم اسفند 1386ساعت 22:14  توسط نعمت محمودي  |